La piel pulpo

Kayalardan, yumuşakçalardan ve kuşlardan ibaret ıssız bir adada, eski bir evde yaşayan Ariel ikizleri Iris ve kardeşleri, anneleriyle ve abla figürüyle neredeyse ana karaya hiç temas etmeden büyümüşlerdir. Bu yalıtılmış dünyada kardeş arasındaki bağ, sıradan aile yakınlığının sınırlarını aşan bir yoğunluk taşır. Anneliklerinin ani kayboluşu üç kardeşi de derinden yaralar; evin dengesi bozulur. Iris, ikiz kardeşinden ayrışma ihtiyacının gücüyle hayatında ilk kez tek başına şehre gitmeye karar verir. Ana Cristina Barragán'ın yönettiği bu dram, bedensel ve duygusal olgunlaşmayı, özgürleşmenin bedelini ve kardeşlik bağının hem sığına hem de labirent olabilmesini lirik, dokusal bir imgeler diliyle anlatıyor.