As Light as Air

Bir Sufi kasabasına her gün yeni yolcular varır: yasını taşıyanlar, umut arayanlar, içi boş kalmış dervişler. Hepsi aynı çağrının peşindedir; musikinin ve adanmışlığın buluşturduğu o ortak noktaya doğru. Belgesel, bu geçici topluluğun gündelik ritmini izler: kandillerin ışığında uzanan tekke sohbetleri, ritmin bedenleri sardığı sema meclisleri, halin derinleştiği anlarda yüzlerde beliren huzur. Kamera yargıç değil, tanık gibi davranır; acıyı, özlemi ve teslimiyeti didaktik anlatım yerine sessiz gözlemle kaydeder. Kasabada kimse yabancı kalmaz, çünkü hep aynı eşiğin ardını ararlar. Umair Bilal'ın yönettiği bu yapım, inancın insanı nasıl hafiflettiğini — adeta havaya dönüşmesini — göstermeye çalışan duygusal bir portre.