Thính Giác

Ninh, annesiyle birlikte yaşayan, anne ve babasının birbirlerine hiç konuşmadan ayrı yaşadığı genç bir çocuktur. Mekanik olarak çalıştığı iş, kamusal alanlara ve evlere desibel ölçerler kurmayı gerektirir; bu meslek, sessizliği bir ölçüm meselesi olmaktan çıkarıp hayatının merkezine yerleştirir. Ninh, sessizliğin insanlar arasındaki ilişkileri nasıl yavaşça aşındırdığını gözlemler: annesinin eski eşi Ngoc'a duyduğu özlem, evin içinde dolaşan telaffuz edilmemiş kelimeler gibi hissedilir. Anne ve babasını yeniden yakınlaştırma isteğiyle dolu olan çocuk, sevdiği insanlarla bağını kaybetme korkusuyla yüzleşmek zorunda kalır. Bao Le'nin yönettiği bu dram, hayatın öngörülemeyen ritimlerine, suskunluğun aileler üzerindeki etkisine ve bir çocuğun umuduna odaklanıyor.